Creatief

 
Staal en torens
Carrières en relatiesores
Hier in de Randstad
 
Onderschat en overgewicht
Asocialen en burgerplicht
Hier in de Randstad
 
Zou best een weekje willen ruilen
Met Brabant of het Grun
Niet dat ik die lieve boertjes
Niet het allerbeste gun
Zou best een dagje willen verkassen
Naar een dromerig tafereel
Al vraag ik me af of ik me
Dan niet al snel verveel
 
Huis aan huis
Zij aan zij
Jouw hond die poept hier niet
En dit tuintje is van mij
Zoveel deuren
Zoveel geuren
Het duizelt in mijn brein
Leven in Limburg
Zou wellicht
Zo’n gek idee nog niet zijn
 
Tegels en rode lichten
Zoveel vreemde gezichten
Hier in de Randstad
 
9to5 en crèches
Klimmen en computercrashes
Hier in de Randstad
 
Koffie en een snelle hap
Chit chat zonder bodem
Het is net een slechte grap
 
Hier in de Randstad
Hier in de Randstad

Leiden

Met de afdrukken van een stalen bed
Nog eenzaam in mijn rug
Vertrok ik naar de stad der dichters
En vond mezelf terug
 
Lopend door nauwe steegjes
Voel ik de rust in ‘t gedruis
Ik wikkel me in deze wollen deken
En noem het graag mijn thuis
 
Haar historie versleuteld in karakter
en volhardendheid
Haven voor de nieuwe generatie, die zij
op morgen voorbereidt
 
Ook ik dank je, mooi Leiden
Voor je helende kracht
Alsof mijn jeugd hier zijn wortels vond
Heb je mij vrede gebracht
 

Door Laura Martin

Time evaporates
in the smoking hot sun
Yesterday has never finished
Today has not begun
Dusty grapes yawn
as villagers leave them
to indulge in a culinary feast
This is their France
and they will enjoy it
For a few hours at least

Ik weet meestal precies wat ik wil en ga daar dan ook vrij direct op af. Soms wat impulsief, maar door maar vaak genoeg te vallen leer je steeds beter hoe weer op te staan. Maar wat doe je als datgene wat je wilt een ander persoon is? Een vent, in dit geval. En wat als hij niet zo impulsief is als jij en de kat uit de boom kijkt? Precies: dan worden wij dames een beetje ongeduldig, geïrriteerd en misschien zelfs agressief. Maar vandaag heb ik daar een wijze les over geleerd.
Aangezien ik op zoek ben naar een huisgenootje, kwam een aardige meid een kijkje nemen naar mijn halfgare zolder. Ik had mijn reservesleutelbos mee genomen toen we naar boven liepen. Er was me alleen een klein dingetje ontschoten. Na de bezichtiging wilden we de deur van mijn huis weer in, toen de sleutel niet meer in het slot leek te passen. Ook de tiende keer niet. Wat was er gebeurd? Terwijl ik de reservesleutels meegenomen had, had ik mijn eigen sleutel in het sleutelgat gelaten. Aan de binnenkant dus. Vijf minuten discussiëren later besloten zij en ik de deur in te rammen. Dus tot drie tellen, aanloopje, en… we waren allebei beurs, maar de deur gaf weinig mee. Ook mijn karateschoppen, waar ik toch ooit Nederlands kampioen mee geworden ben, haalden weinig uit. Uiteindelijk gaf mijn moeder mij de tip een buigzaam kaartje te gebruiken. ‘Zeg maar net als een inbreker, Lau.’ Na nog eens een kwartier met diverse kaartjes en technieken te hebben gevogeld, gleed mijn deur ineens open… voor een moment voelde ik ook echt wat het is om inbreker te zijn. Best een kick, eigenlijk. Nog nooit was ik zo blij dat ik mijn huis in kon. En ik weet nu wat het geheim is: Als je iemand zijn hart wilt veroveren, moet je dat niet luidkeels en met veel kabaal doen. Je moet zorgen dat je het juiste kaartje vindt en dan heel stiekem naar binnen glippen, zonder dat hij het zelf merkt. En hoe moeilijker het is om binnen te komen, des te veiliger voel je je als je er eenmaal bent.

Vandaag wil ik het eens hebben over het Paris Hilton syndroom, oftewel al die steltenpopjes met zo'n piepklein tasje met een nog kleiner hondje. Of rat. Of muis. Ik weet niet wat het voor moet stellen, maar ze doen me nog het meeste denken aan te vroeg geboren Gremlins. Dat dartelt dan door de binnenstad, liefst rond piekuren. Terwijl vrouwtjelief voor klauwen met geld aan Gucci uitgeeft, laat Gremlin alles gelaten over zich heen komen. Inclusief zijn halsband, die zo dik is en zo fel flikkert van de diamantjes dat je er spontaan migraine van krijgt. In het begin dacht ik dat het een grap was. Maar dit griepje begint zich te ontpoppen tot een waardig virus. Een offline Trojaans paard.

Wat is het probleem met deze meisjes en vrouwen? De meesten denken dat het simpelweg een mode-item is. Zo is het in de maatschappij al geaccepteerd. Je dure handtasje is pas af als er een lelijke Gremlin met piekhaar uit steekt. Somebody HELP me!!!

Maar laatst had ik ineens een revelation. Een openbaring. Zó groot, dat ik er zelf van omviel. Nou ja, niet echt omviel.. hypothetisch omviel. Wat realiseerde ik me?
We leven in een snel ontwikkelende maatschappij. Oude waarden en normen veranderen snel. We gaan met de tijd mee. Waar meisjes vroeger braaf rond hun 18e trouwden en begonnen met baren, zijn we nu nog vaak aan de studie. Daarna moet er flink carrière worden gemaakt. Dus hoppa: die hoge hakken aan, mantelpakje... en gaan met die carrièrebanaan! Leuk toch, heren, voor die dames?

Toen was daar de Gremlin. Eerst in kleine aantallen, langzaamaan massaal. Het grote geheim dat ik hier deel is dit: al die dames met zo'n Gremlin hebben last van onderdrukte baargevoelens. Oftewel: ze snakken naar babyhandjes, babytandjes en babyluiers. En omdat het niet past bij het moderne beeld van de maatschappij, kopen ze een lelijke Gremlin. Waarom hij lelijk moet zijn? Dan hechten ze zich er niet teveel aan. Want Gremlin wordt vroeg of laat toch vervangen door the real thing: een kale krijsert. Of door een gouden armband. Of een nieuwe zonnebril. In ieder geval, heren: ben je vrijgezellig en zie je een Gremlin voorbij komen: grijp die kans!

Al eeuwenlang drinkt de mens melk. Koeienmelk, geitenmelk, buffelmelk, schapenmelk, paardenmelk, ezelmelk en kamelenmelk... elk wezen met een uier moet het ontzien. We gaan er nog net niet als babies aan lurken. Maar als je er wat beter over nadenkt, is dat best vreemd. Kijk naar het dierenrijk; welk dier drinkt na zijn jeugd nog (moeder)melk? Of erger: Ándermans melk? Heb jij wel eens een opgefokte zebra aan de mammen van een giraf zien hangen? Als je antwoord ja is, dan zijn de eiwitten naar je hoofd gestegen. Het is, volgens Moedertje Natuur, dus volkomen onnatuurlijk je hele leven melk te blijven drinken.
Wat ik me dan ook af ga vragen is: wie kwam ooit op het idee een koe - of wat voor dier dan ook - te melken? Theorieën hierover zijn welkom, maar dit is die van mij: dankzij een seksueel mesjogge boer in de steentijd drinken wij als volwassenen massaal dierlijke melk. De Witte Motor.

Het fascineert me: op tv zie je dagelijks succesvolle lui die toch wekelijks met hun figuurlijke kont bloot gaan. Het lijkt er een soort van bij te horen. Je psych wordt je buddy, of hoe je hem dan ook noemt. Wederom een volstrekt overbodige accessoire dat mensen aan hun leven toevoegen. In het echte leven hoor ik nu nooit iemand roepen: ‘Ik heb gisteren zo heeerlijk mijn hart gelucht bij mijn dokter!’ Degenen die wel gaan, houden dat liever voor zichzelf. Ze schamen zich er een beetje voor. Ik vraag me wel eens af hoe ver je bij een psycholoog mag gaan. Als ik op die bank zou zitten, zou ik urenlang over onbenullige dingen ouwehoeren. Over bijtjes. En bloemetjes. Ik ben niet zo goed met bloemetjes. Ze sterven altijd vrij snel in mijn buurt. Niet omdat ik stink ofzo. Maar ze zeggen het niet als ze dorst hebben. Ze zijn zo stil. Dan vergeet zo’n lichtelijke chaoot als ik dat eenvoudig. Doe mij maar een cactus, zou ik de psych zeggen. Eens kijken welke dubbelgevouwen bullshit theorie er dan uit komt. ‘Je bent zeker graag alleen’, zou hij vast zeggen. Ach, wie niet, op zijn tijd? Heerlijk wegzakken in je eigen hersenspinsels. Urenlang mijmeren over de grootste onzin. Zoals: waarom heb ik eigenlijk nagels? Of woorden. Heb je dat wel eens gedaan? Een woord intens en veelvuldig herhalen. Als je dat maar lang genoeg doet, lijkt het net alsof al het leven eruit wordt gezogen. Dan denk je: Schoen? Wat is schoen? Wat een raar woord. Woord. Woord.
Ahum.
Maar praten over een cactus is nog tot daar aan toe. Nee, ik vraag me af welke echt dirty talk er zo nu en dan uitkomt. Of misschien worden ze zelfs agressief. Er kan van alles gebeuren, als dat vat eenmaal open gaat. Eigenlijk vervult de psych een functie die elders langzaam uitsterft. Op de preekstoel lucht je ook je hart. Alleen heet het daar ‘biechten’. We zijn in een paar honderd jaar tijd van ‘het is mijn schuld, mijn zonde’ aangekomen bij ‘hij heeft het gedaan, die eikel.’ Dat is het enige verschil. Bij de psych is het normaal dat je de klikspaan boterspaan uithangt. Dan zou ik nog de voorkeur geven aan de preekstoel. Maar ja, die houten stoel zit lang zo lekker niet.

Op een warme zomerdag
Kwam Sophie naar school
De juf schrok en zei:
Sophie, wat staat je wang toch bol!

Sophie zei geen woord
Liep heel stil naar haar plek
De juf begreep er niks van
Wat deed Sophie toch gek!

Het meisje bracht pen, papier
En schreef in alle haast
De volgende woorden aan de juf
Zij las verbaasd:

Juf, mammie zei niet spugen
Houd maar in je wang
Maar doorslikken kan ik ook niet
Die droge boterham!

People and their dreams
All add stories to this world
Fiction and reality
Share such a thin line
In this space I created
A world that was mine

Hey baby
Have we met before?
Your smell is so familiar
Your eyes seem to say
I have come home
Finally, today

Hey handsome
What were you waiting for?
Did you miss the early train?
Did you get lost on the way?
Time is precious, so kiss me now
Those lips are here to stay

Souls are like paint
They need each other
To come to life
Your colour completes mine
This is a masterpiece
That the years will refine

Hey baby
Have we met before?
Your smell is so familiar
Your eyes seem to say
I have come home
Finally, today

Hey handsome
What were you waiting for?
Did you miss the early train?
Did you get lost on the way?
Time is precious, so kiss me now
Those lips are here to stay

And so I close the book
Of a tale that wasn’t mine
To open a new chapter
A page white as snow
From every written letter
My love for you will show

Hey handsome
Every minute of every day
Your love is addictive
It’s what I’m longing for
You make me feel great
So I’ll be back for more

Hey kiwi boy
You opened the right door
Get settled in this heart
And love will flow your way
You have come home
Finally, today