Willem Alexander verkoopt villa: wie is werkelijk de dupe?

Na herhaaldelijke negatieve berichtgeving over het project in Machangulo, Mozambique, hebben Prins Willem Alexander en Prinses Maxima besloten de villa na voltooiing te verkopen. Dit melden diverse media, waaronder De Volkskrant en RTL.
 
Beiden betreuren de misvattingen inzake hun intenties omtrent het project. In een brief aan minister Balkenende licht Willem Alexander de beslissing toe (zie bijlage!).
 
Wat krijgen we nou?
Het is niet mijn stijl om in deze rubriek openlijk mijn eigen mening te verkondigen, het gaat juist om de mening van bezoekers. Toch maak ik hierbij een uitzondering. Dit doe ik omdat ik bij het horen van dergelijke berichten niet begrijp hoe een volkomen rechtvaardig en zelfs positief initiatief vanuit het koningshuis wordt afgekapt door de media en de publieke opinie. Had het echtpaar wellicht beter een villa aan de Franse Riviera moeten kopen en zich er tussen de rijkelui van champagne laten bedienen? Getuigt dat van karakter? Niet bepaald, als je het mij vraagt. Nee, dan zie ik mijn belastinggeld liever in het arme en behoeftige Mozambique besteed. Dergelijke investeringen in de lokale economie hebben veelal nog een beter effect op de lokale welvaart dan al die goedbedoelde ontwikkelingsprojecten - waarvan veel geld in de handen van corruptie terechtkomt.
 
Vrijheid
En even los van of de intenties van het echtpaar al dan niet goed bedoeld waren: wie zijn wij om hierop commentaar te leveren? Geldt de democratie soms niet voor de leden van het koninklijk huis? Of je de monarchie een warm hart toedraagt of niet, staat hier los van. Willem Alexander kreeg zijn voorliefde voor Afrika met de paplepel ingegeven: ook Claus had speciale banden met het continent. Dit project had het begin kunnen zijn van een meer actieve rol van de toekomstige koning van Nederland bij effectieve hulp aan ontwikkelingslanden. Maar staat er iemand te juichen? In tegendeel.
 
Hoe is dit ontstaan?
Hoe deze negatieve berichtstroming is ontstaan, kan niemand met zekerheid zeggen. Het meest aannemelijk is echter dat iemand in medialand, bij de eerste openbaarmaking van de bouw van de villa, reden zag voor voorpaginanieuws. Want zeg nu eerlijk: hoe vaak is voorpaginanieuws positief? Precies: zelden. Negatief nieuws is pas echt nieuws, lijken veel journalisten te denken. En na het eerste veroordelende bericht volgde de rest als een kip zonder kop. Want ook dat is typisch aan (Nederlandse) media: als mijn concurrent het vandaag roept, kan ik het morgen altijd nog aandikken. Dit zagen we ook in de berichtgeving omtrent het instorten van het bankwezen. De snelheid en heftigheid waarmee dat gepaard ging, werd mede veroorzaakt door de media.
 
Geen sprookje
De villa wordt afgebouwd en vervolgens verkocht. De prins verzoekt de hieraan gelieerde stichting zichzelf daarna op te heffen. En zo eindigt een goed initiatief in een publieke domper - een noodgedwongen keuze omdat de samenleving niet langer in staat lijkt een eigen opinie te vormen. Persoonlijk vind ik dit een dieptreurige en kwalijke zaak. Over enkele maanden staat er op pagina zeven in de krant een berichtje over het echtpaar dat dit keer een huis heeft gekocht aan de Costa del Sol - want ook in Spanje kunnen ze een duwtje in de rug gebruiken. En de lokale bevolking in Mozambique blijft wellicht hopen op meer betrokkenheid van de Nederlandse overheid. Of dat nu nog zal komen is de vraag: want wie wil er op de voorpagina afgestraft worden voor de ambitie om investeringen en ontwikkelingshulp te combineren? 
 
Nu jij
Misschien staat jouw mening haaks op die van mij. Dat is natuurlijk prima. Daarom heet deze rubriek 'De Discussie'. Ik hoor graag hoe jij kijkt naar deze kwestie. Voel je vrij die mening hier te delen met de rest.